خواندن یک خط تازه
این صفحه از انگلیسی ترجمه شده است. اگر این دو با هم فرق داشته باشند، صفحهٔ انگلیسی درست است. صفحهٔ انگلیسی را بخوانید
چند تا از زبان‌هایی که Lingara آموزش می‌دهد به خطی نوشته می‌شوند که بیشتر آموزندگان هنوز نمی‌توانند بخوانند. برای این زبان‌ها، هر کلمه می‌تواند یک راهنمای تلفظ داشته باشد — یک لاتین‌نویسی، نوشته‌شده به الفبای لاتین، از اینکه کلمه چطور تلفظ می‌شود. این صفحه در بارهٔ این است که کدام زبان‌ها چنین راهنمایی دارند، هر کدام از کدام سیستم استفاده می‌کند، و آن یک کنترلی که خاموشش می‌کند.
کدام زبان‌ها راهنما دارند
هر زبان در Lingara در فرادادهٔ خودش به حیث نیازمند لاتین‌نویسی یا بی‌نیاز از آن نشانی شده است، همراه با نام سیستمی که به کار می‌برد. این نشانی حدسی نیست که هنگام نمایش زده شود؛ ویژگی خودِ زبان است، هنگام افزوده شدن زبان تعیین شده، و همین است که تعیین می‌کند اصلاً یک سطر تلفظ نمایان شود یا نه.
زبان‌هایی که راهنما دارند، و سیستمی که هر کدام به کار می‌برد:
- ماندرین و چینی سنتی — pinyin، سیستم معیار، با نشانه‌های لحن.
- کانتونی — jyutping.
- هوکین — Tâi-lô، سیستم لاتین‌نویسی تایوانی.
- هاکا — Pha̍k-fa-sṳ، در گونهٔ سیشیان آن.
- جاپانی — romaji.
- کوریایی — لاتین‌نویسی بازنگری‌شده (Revised Romanization).
- یونانی، عربی و دیگر خط‌های غیرلاتین هر کدام طرح جاافتادهٔ خود را دارند؛ هندی از IAST استفاده می‌کند.
زبان‌هایی که به الفبای لاتین نوشته می‌شوند — فرانسوی، جرمنی، هسپانوی، ویتنامی، اندونیزیایی، سواحیلی، افریکانس و بقیه — هیچ راهنمایی ندارند، و این درست است، نه یک کمبود. لاتین‌نویسی کلمه‌ای که از قبل به حروف لاتین نوشته شده دوباره همان کلمه است، و فرستادن آن یک سطر دوم و زائد زیر هر مورد روی صفحه می‌گذاشت.
چهار گونهٔ چینی ارزش درنگ دارند، چون روشن‌ترین نمونه برای این هستند که چرا خودِ سیستم مهم است و نه فقط بودنش. ماندرین، کانتونی، هوکین و هاکا یک خط مشترک دارند و تلفظ مشترک ندارند؛ یک حرف یکسان به چهار شیوهٔ متفاوت خوانده می‌شود. pinyin زیر یک کلمهٔ کانتونی اندکی نادرست نمی‌بود، آوای یک زبان دیگر می‌بود. از همین رو هر یک از این چهار سیستمی را دارد که آموزندگان خودش واقعاً به کار می‌برند.
آن یک کنترل
این تنظیم نمایش تلفظ نام دارد، و در تنظیمات زبان اپلیکیشن قرار دارد. توصیف آن در بارهٔ دامنه‌اش دقیق است: لاتین‌نویسی و راهنمای تلفظ در درس‌ها و واژگان. خاموش کردنش سطر راهنما را در هر جایی که اپلیکیشن کلمات را نشان می‌دهد برمی‌دارد — پرسش‌های تمرین، فهرست‌های لغات، فلش‌کارت‌ها — و روشن کردن دوباره‌اش آن را برمی‌گرداند. هیچ چیز دوباره ساخته نمی‌شود و هیچ چیز از دست نمی‌رود؛ راهنما بخشی از دادهٔ کلمه است و فقط کشیده نمی‌شود.
روی خودِ پلان درسی یک کنترل دوم و محدودتر هم هست: تلفظ، که تلفظ لاتین‌نویسی‌شده را فقط در همین پلان درسی نشان می‌دهد یا پنهان می‌کند. از پیش‌فرض سراسری اپلیکیشن شروع می‌کند، و توصیف خودش می‌گوید آن پیش‌فرض کجاست. این دو از آن رو وجود دارند که تنظیم سراسری یک ترجیح است و تنظیم هر پلان یک لحظه — شما معمولاً خواننده‌ای هستید که راهنما را می‌خواهد، و گاهی خواننده‌ای که روی یک متن کار می‌کند و آن را نمی‌خواهد.
چه وقت خاموشش کنید
راهنما واقعاً سودمند است و واقعاً یک عصای زیر بغل است، و اینکه کدام‌یک باشد کاملاً به این بستگی دارد که چقدر پیش رفته‌اید.
در آغاز، روشن بگذاریدش. نمی‌توانید لغتی را تمرین کنید که نمی‌توانید تلفظ کنید، و خواندن کلمه‌ای که برایش هیچ آوایی ندارید یعنی به خاطر سپردن یک شکل. راهنما همان چیزی است که اجازه می‌دهد هفتهٔ نخست در ماندرین یا جاپانی در بارهٔ کلمات باشد و نه در بارهٔ نشانه‌ها.
وقتی دارید رمزگشایی می‌کنید خاموشش کنید، نه پیش از آن. لحظهٔ امتحان وقتی است که متوجه می‌شوید خواندن لاتین‌نویسی را به جای خط آغاز کرده‌اید — چشم شما اول به سطر لاتین می‌رود و حرف‌ها به زینت تبدیل شده‌اند. این همان نقطه‌ای است که راهنما دیگر کمک نمی‌کند و جای مهارتی را گرفته که قرار بود راه‌اندازی‌اش کند. خاموش کردنش برای حدود دو جلسه ناخوشایند است و بعد دیگر نیست.
بی‌تشریفات دوباره روشنش کنید. رفتن به سطحی دشوارتر، یا به متنی با حرف‌های ناآشنا، دلیل کاملاً خوبی است که مدتی دوباره روشنش کنید. این یک تنظیم است، نه یک تعهد، و کنترل هر پلان درست برای این وجود دارد که یک متن دشوار نیازی به عوض کردن پیش‌فرض شما نداشته باشد.
یک حالت میانهٔ سودمند مخصوص فلش‌کارت‌ها: راهنما را خاموش کنید و پیش از نگاه کردن به خودتان بر اساس اینکه آیا می‌توانستید آوا را بسازید نمره بدهید. چون فاصله و ضریب سهولت یک فلش‌کارت از روی نمره‌ای که به آن می‌دهید حساب می‌شوند، «شکل را شناختم» و «می‌توانستم بگویمش» برای یک کارت زمان‌بندی‌های بسیار متفاوتی می‌سازند — ببینید مرورها چطور زمان‌بندی می‌شوند. نمره دادن تنها بر اساس شناختن دسته‌ای از کلمات می‌سازد که می‌توانید تشخیصشان دهید و نمی‌توانید بگوییدشان.
نشانه‌های لحن و هزینه‌شان
برای زبان‌های لحنی راهنما فقط یک تلفظ نیست، خودِ لحن است. در pinyin، mā، má، mǎ و mà چهار کلمهٔ متفاوت‌اند، و راهنمایی که نشانه‌های آوایی‌اش برداشته شده باشد به‌طور فعال گمراه‌کننده می‌بود و نه فقط کم‌فایده‌تر. Lingara نشانه‌ها را نگه می‌دارد.
دانستن این وقتی ارزش دارد که کلمه‌ای را از اپلیکیشن کاپی می‌کنید تا جای دیگری جستجو کنید: نشانه‌های آوایی همراهش می‌روند، و بعضی فرهنگ‌ها عددهای لحن را به نشانه‌های لحن ترجیح می‌دهند. این ویژگی فرهنگ است، نه ناهمخوانی در آنچه به شما نشان داده شد.
آنچه راهنما نیست
لاتین‌نویسی یک پل است، نه یک املا. هیچ سیستمی هر تمایزی را که یک خوانندهٔ بومی می‌شنود ثبت نمی‌کند، همه‌شان مصالحه می‌کنند، و چند تا از سیستم‌های بالا طرح‌های رقیبی دارند که جامعه‌های آموزندگان با شور در بارهٔ آن‌ها بحث می‌کنند. Lingara برای هر زبان یکی را برمی‌گزیند و پیوسته به آن پایبند می‌ماند، چون آموزنده‌ای که یک سیستم را درونی کرده و بعد در میانهٔ راه با سیستمی دیگر روبه‌رو می‌شود چیزی به دست نمی‌آورد و جای پایش را از دست می‌دهد.
اگر راهنمای یک کلمهٔ مشخص نادرست به نظر می‌رسد، احتمالاً نادرست است — آن را از راه بازخورد در اپلیکیشن روی همان مورد گزارش دهید، که کلمه را پیوست می‌کند تا کسی مجبور نباشد حدس بزند منظورتان کدام بود، یا به support@getlingara.com ایمیل بفرستید.