مرورها چطور زمان‌بندی می‌شوند
این صفحه از انگلیسی ترجمه شده است. اگر این دو با هم فرق داشته باشند، صفحهٔ انگلیسی درست است. صفحهٔ انگلیسی را بخوانید
هر فلش‌کارت در Lingara سه عدد و یک تاریخ با خود دارد. عددها عبارت‌اند از یک ضریب سهولت، یک فاصله به روز، و شمار تکرارها. تاریخ، زمانی است که کارت دوباره سررسید می‌شود. پاسخ دادن به کارت هر چهار را از نو حساب می‌کند. تمام زمان‌بند همین است، و این صفحه در بارهٔ کاری است که این چهار مقدار انجام می‌دهند.
دسته‌ای که باز می‌کنید کارت‌های سررسیده است
یک جلسهٔ مرور همهٔ مجموعهٔ شما را طی نمی‌کند. اپلیکیشن کارت‌هایی را می‌خواهد که تاریخ مرور بعدی‌شان گذشته است — به معنای دقیق، آن‌هایی که next_review_at <= now() — و همین‌ها را می‌بینید. کارت‌هایی که برای هفتهٔ آینده زمان‌بندی شده‌اند در دستهٔ امروز نیستند، در شمار سررسیدهای امروز حساب نمی‌شوند، و با بیشتر درس خواندن هم جلو آورده نمی‌شوند.
این مهم‌ترین نکته در بارهٔ تکرار فاصله‌دار است و آسان‌تر از همه به حیث یک محدودیت اشتباه فهمیده می‌شود. در حالی که خودِ ویژگی است. دسته‌ای از هزار کلمه که «باید» مرور کنید دسته‌ای است که هیچ کس بازش نمی‌کند؛ دسته‌ای از یازده کارتی که امروز واقعاً در خطر فراموش شدن‌اند دسته‌ای است که پیش از سرد شدن قهوه‌تان تمامش می‌کنید. این شمار در روزهایی که غایب بوده‌اید بالا می‌رود و در روزهایی که پیوسته کار کرده‌اید پایین می‌آید، و این در هر دو جهت نشانهٔ درست است.
چهار پاسخ
وقتی کارتی نشان داده می‌شود به آن نمره می‌دهید، و زمان‌بند بر اساس همین نمره عمل می‌کند. در داخل، نمره‌ها روی یک مقیاس کیفیت 0–5 کار می‌کنند که از خانوادهٔ SM-2 به ارث رسیده است، اما فقط چهار نتیجهٔ متمایز وجود دارد:
دوباره. هر نمرهٔ پایین‌تر از 3. فاصله به 1 روز برمی‌گردد، شمار تکرار به صفر برمی‌گردد، و ضریب سهولت 0.2 پایین می‌آید. کارت فردا برمی‌گردد، و طوری برمی‌گردد که گویی هرگز آن را ندیده بودید — چون تا جایی که به یادآوری مربوط است، ندیده بودید.
سخت. فاصله در 1.2 ضرب و به بالا گرد می‌شود؛ کارتی که هنوز فاصله‌ای ندارد 1 روز می‌گیرد. ضریب سهولت 0.15 پایین می‌آید. کارت پیش می‌رود، اما به‌زحمت، و دفعهٔ بعد پیش رفتنش سخت‌تر می‌شود.
خوب. پاسخ معمولی. نخستین تکرار کارت را برای 1 روز بعد زمان‌بندی می‌کند، دومی برای 3 روز بعد، و هر تکرار پس از آن فاصلهٔ فعلی را در ضریب سهولت خودِ کارت ضرب می‌کند. ضریب سهولت دست نمی‌خورد.
آسان. فاصله جهش می‌کند: 2 روز در تکرار اول، 4 روز در تکرار دوم، و پس از آن فاصلهٔ فعلی ضرب در ضریب سهولت و سپس ضرب در 1.3 دیگر. ضریب سهولت 0.15 بالا می‌رود.
یک کارت تازه با ضریب سهولت 2.5 آغاز می‌شود. پس کارتی که هر بار «خوب» پاسخ می‌دهید این مسیر را طی می‌کند: 1 روز، 3 روز، سپس 8، 20، 50، 125 — هر قدم دو و نیم برابر قدم قبلی، گردشده به بالا. شش پاسخ درست که در چهار ماه پخش شده‌اند تمام هزینهٔ کلمه‌ای است که واقعاً می‌دانید.
یک اشتباه چقدر تمام می‌شود
«دوباره» فقط به معنای «فردا» نیست. هم شمار تکرار و هم فاصله را از نو تنظیم می‌کند، پس کارت از پایین دوباره وارد پلکان 1 روزه، 3 روزه می‌شود، و ضریب سهولت را هم با خود پایین می‌برد. کارتی که سه بار اشتباه کرده‌اید ضریب سهولتی برابر 1.9 به جای 2.5 دارد، یعنی فاصله‌هایش هر بار 90 % بزرگ‌تر می‌شوند و نه 150 %. اگر به اندازهٔ کافی اشتباهش کنید، ضریب سهولت به کف خود یعنی 1.3 می‌رسد و همان‌جا می‌ماند: زمان‌بند از پایین‌تر رفتن خودداری می‌کند، چون پایین‌تر از آن کارت عملاً هرگز از دستهٔ روزانه بیرون نمی‌رفت.
این کف، زمان‌بندی است که چیز سودمندی می‌گوید. کارتی که روی 1.3 گیر مانده کارتی نیست که لازم باشد بیشتر ببینید. کلمه‌ای است که برایش قلابی ندارید — آوا، حرف، یا دوست دروغین در زبان خودتان — و هیچ زمان‌بندی‌ای آن را درست نمی‌کند. آن را در استاد باز کنید و بپرسید آن‌جا چه می‌کند، یا به جملهٔ مثالی که از آن آمده نگاه کنید. کارت وقتی حرکت می‌کند که کلمه برایتان معنایی پیدا کند.
چرا فاصله‌ها این شکل را دارند
دو انتخاب طراحی در عددهای بالا ارزش نام بردن دارند، چون با الگوریتم کتاب‌های درسی فرق می‌کنند.
اول اینکه نمره‌های 0، 1 و 2 در یک دوباره یکی شده‌اند. الگوریتم کلاسیک «فراموشی کامل» را از «نادرست اما آشنا» جدا می‌کند و بعد تقریباً هیچ رفتار متفاوتی با آن‌ها ندارد. یکی کردن آن‌ها تصمیمی را حذف می‌کند که باید صادقانه، زیر فشار زمان، در بارهٔ کلمه‌ای که همین حالا در آن ناکام شده‌اید می‌گرفتید — و اگر نتوانید آن را صادقانه بگیرید، این تمایز چیزی جز اخلالی نیست که وارد زمان‌بندی می‌شود.
دوم اینکه سخت ضریب ضرب خودش را دارد و فقط جریمهٔ کوچکی روی ضریب سهولت در یک فاصلهٔ عادی نیست. کارتی که «سخت» پاسخ داده شده واقعاً به یاد آمده است؛ نباید از نو تنظیم شود. اما قدم 1.2× عمداً نزدیک به درجا زدن است، پس عادت فشار دادن «سخت» برای احتیاط کارتی می‌سازد که مدام پیدا می‌شود و هرگز پخته نمی‌شود — و این نتیجهٔ درست برای کلمه‌ای است که مدام نیمه‌کاره به یادش می‌آورید.
معنای این برای شیوهٔ درس خواندن شما
بیشتر روزها بهتر از روزهای طولانی است. زمان‌بند کارت‌های سررسیده را به شما می‌دهد، و کارت‌ها بر اساس ساعت سررسید می‌شوند، نه بر اساس شمار جلسه‌ها. پنج دقیقه در شش روز شش مجموعهٔ جداگانه از سررسیدها را پیش می‌آورد. یک ساعت در روز یکشنبه یکی را، و هر کارتی که قرار بود روز چهارشنبه ببینید از چهارشنبه تا حالا منقضی مانده است.
سخاوتمندانه نمره ندهید. ضریب سهولت الگوی زمان‌بند از این است که این کلمهٔ خاص را چقدر خوب می‌دانید، و فشار دادن «خوب» برای کلمه‌ای که پس از هشت ثانیه به‌زحمت بیرون کشیدید چیز نادرستی به آن می‌گوید. هزینه‌اش فوری نیست — سه هفته بعد می‌رسد، به شکل کارتی که اصلاً نمی‌شناسید و زمان‌بندی‌ای که دیگر آن را زیر نظر نداشت.
عقب‌ماندگی بدهی نیست. برگشتن پس از دو هفته غیبت شمار سررسید بزرگی پیش می‌آورد، و هیچ بخشی از آن تنبیه نیست. آن را به همان ترتیبی که اپلیکیشن به شما می‌دهد پیش ببرید و صادقانه نمره بدهید؛ «دوباره»ها کلماتی را که از دست داده‌اید از نو تنظیم می‌کنند و «خوب»ها بقیه را دورتر از قبل می‌فرستند. دو یا سه جلسه بعد شمار به حالت عادی برمی‌گردد، چون رشد فاصله‌ها برای همین است.
حذف حساب شما همهٔ این‌ها را حذف می‌کند. فلش‌کارت‌ها، کلمات ذخیره‌شده و پیشرفت شما همراه با حساب پاک می‌شوند — ببینید با داده‌های شما چطور رفتار می‌شود. وضعیت زمان‌بندی بالا تنها از آن شماست و با هیچ کس شریک یا یکجا نمی‌شود.