خواندن یک خط تازه
این صفحه از انگلیسی ترجمه شده است. اگر این دو با هم تفاوت داشته باشند، صفحهٔ انگلیسی درست است. خواندن صفحهٔ انگلیسی
چند زبان از زبان‌هایی که Lingara آموزش می‌دهد به خطی نوشته می‌شوند که بیشتر زبان‌آموزان هنوز نمی‌توانند بخوانند. برای این زبان‌ها، هر واژه می‌تواند یک راهنمای تلفظ داشته باشد — لاتین‌نویسی‌ای از صدای واژه که به الفبای لاتین نوشته شده است. این صفحه دربارهٔ این است که کدام زبان‌ها چنین راهنمایی دارند، هر کدام از چه سامانه‌ای استفاده می‌کند، و آن یک کنترلی که خاموشش می‌کند.
کدام زبان‌ها راهنما دارند
هر زبان در Lingara در فرادادهٔ خودش به‌عنوان نیازمند یا بی‌نیاز از لاتین‌نویسی علامت‌گذاری شده، همراه با نام سامانه‌ای که به کار می‌برد. این علامت‌گذاری حدسی نیست که هنگام نمایش زده شود؛ ویژگی خودِ زبان است که هنگام افزودن زبان تنظیم شده، و همین است که تعیین می‌کند اصلاً خط تلفظی ظاهر شود یا نه.
زبان‌هایی که راهنما دارند، و سامانه‌ای که هر کدام به کار می‌برد:
- ماندارین و چینی سنتی — pinyin، سامانهٔ استاندارد، همراه با نشانه‌های آهنگ.
- کانتونی — jyutping.
- هوکین — Tâi-lô، سامانهٔ لاتین‌نویسی تایوانی.
- هاکا — Pha̍k-fa-sṳ، در گونهٔ سی‌شیان (Sixian).
- ژاپنی — romaji.
- کره‌ای — لاتین‌نویسی بازنگری‌شده (Revised Romanization).
- یونانی، عربی و دیگر خط‌های غیرلاتین هر کدام طرح تثبیت‌شدهٔ خود را دارند؛ هندی از IAST استفاده می‌کند.
زبان‌هایی که به الفبای لاتین نوشته می‌شوند — فرانسوی، آلمانی، اسپانیایی، ویتنامی، اندونزیایی، سواحیلی، آفریکانس و بقیه — هیچ راهنمایی ندارند، و این درست است نه یک کمبود. لاتین‌نویسیِ واژه‌ای که از قبل با حروف لاتین نوشته شده دوباره همان واژه است، و ارائه‌اش یک خط دوم و زائد زیر هر مورد روی صفحه می‌گذاشت.
چهار گونهٔ چینی ارزش درنگ دارند، چون روشن‌ترین نمونه‌اند برای اینکه چرا خودِ سامانه مهم است و نه صرفاً وجودش. ماندارین، کانتونی، هوکین و هاکا یک خط مشترک دارند و تلفظ مشترک ندارند؛ یک نویسه به چهار شکل متفاوت خوانده می‌شود. pinyin زیر یک واژهٔ کانتونی کمی نادرست نبود، صدای زبانی دیگر بود. به همین دلیل هر یک از این چهار گونه سامانه‌ای را دارد که زبان‌آموزان خودش واقعاً به کار می‌برند.
آن یک کنترل
نام این تنظیم نمایش تلفظ است، و در تنظیمات زبان برنامه قرار دارد. توصیفش دربارهٔ دامنه‌اش دقیق است: لاتین‌نویسی و راهنمای تلفظ در درس‌ها و واژگان. خاموش کردنش خط راهنما را در همه‌جایی که برنامه واژه نشان می‌دهد برمی‌دارد — صورت تمرین‌ها، فهرست‌های واژگان، فلش‌کارت‌ها — و روشن کردن دوباره‌اش آن را برمی‌گرداند. هیچ چیز دوباره ساخته نمی‌شود و هیچ چیز از دست نمی‌رود؛ راهنما بخشی از دادهٔ واژه است و فقط کشیده نمی‌شود.
کنترل دوم و محدودتری هم روی خودِ طرح درس هست: تلفظ، که تلفظ لاتین‌نویسی‌شده را فقط در همین طرح درس نشان می‌دهد یا پنهان می‌کند. از پیش‌فرض سراسری برنامه شروع می‌کند، و توصیف خودش می‌گوید آن پیش‌فرض کجاست. این دو وجود دارند چون تنظیم سراسری یک ترجیح است و تنظیم هر طرح یک لحظه — شما معمولاً خواننده‌ای هستید که راهنما را می‌خواهد، و گاهی خواننده‌ای که روی یک متن خاص کار می‌کند و آن را نمی‌خواهد.
کی خاموشش کنید
راهنما واقعاً مفید است و واقعاً یک عصای زیر بغل است، و اینکه کدام‌یک باشد کاملاً به این بستگی دارد که چقدر پیش رفته‌اید.
در آغاز، روشن نگهش دارید. نمی‌توانید واژگانی را تمرین کنید که نمی‌توانید تلفظش کنید، و خواندن واژه‌ای که صدایی برایش ندارید یعنی به خاطر سپردن یک شکل. راهنما همان چیزی است که اجازه می‌دهد هفتهٔ نخستِ ماندارین یا ژاپنی دربارهٔ واژه‌ها باشد نه دربارهٔ نویسه‌ها.
وقتی رمزگشایی می‌کنید خاموشش کنید، نه پیش از آن. لحظهٔ امتحان کردن وقتی است که متوجه می‌شوید به‌جای خط، لاتین‌نویسی را می‌خوانید — چشمتان اول به خط لاتین می‌رود و نویسه‌ها به تزئین تبدیل شده‌اند. این نقطه‌ای است که راهنما دیگر کمک نمی‌کند و جای مهارتی را گرفته که قرار بود راه‌اندازی‌اش کند. خاموش کردنش حدود دو جلسه ناخوشایند است و بعد دیگر نیست.
بی‌تشریفات دوباره روشنش کنید. رفتن به سطحی دشوارتر، یا به متنی با نویسه‌های ناآشنا، دلیل کاملاً خوبی است که مدتی دوباره روشنش کنید. این یک تنظیم است، نه یک تعهد، و کنترل هر طرح دقیقاً برای این وجود دارد که یک متن دشوار مجبورتان نکند پیش‌فرضتان را عوض کنید.
یک حالت میانهٔ مفید، مخصوص فلش‌کارت‌ها: راهنما را خاموش کنید و پیش از بررسی کردن به خودتان بر اساس اینکه آیا می‌توانستید صدا را تولید کنید نمره بدهید. چون فاصله و ضریب سهولت یک فلش‌کارت از روی نمره‌ای که به آن می‌دهید محاسبه می‌شوند، «شکلش را شناختم» و «می‌توانستم بگویمش» برای یک کارت زمان‌بندی‌های بسیار متفاوتی می‌سازند — ببینید مرورها چگونه زمان‌بندی می‌شوند. نمره دادن فقط بر اساس شناختن دسته‌ای از واژه‌ها می‌سازد که می‌توانید تشخیصشان دهید اما نمی‌توانید بگوییدشان.
نشانه‌های آهنگ و هزینه‌شان
برای زبان‌های آهنگین، راهنما فقط تلفظ نیست، خودِ آهنگ است. در pinyin، mā، má، mǎ و mà چهار واژهٔ متفاوت‌اند، و راهنمایی که نشانه‌های آوایی‌اش حذف شده باشد نه صرفاً کم‌فایده‌تر، بلکه عملاً گمراه‌کننده بود. Lingara این نشانه‌ها را نگه می‌دارد.
دانستن این نکته وقتی ارزش دارد که واژه‌ای را از برنامه کپی می‌کنید تا جای دیگری جست‌وجویش کنید: نشانه‌های آوایی همراهش می‌آیند، و بعضی واژه‌نامه‌ها شمارهٔ آهنگ را به نشانهٔ آهنگ ترجیح می‌دهند. این ویژگی واژه‌نامه است، نه ناهماهنگی در آنچه به شما نشان داده شد.
راهنما چه چیزی نیست
لاتین‌نویسی یک پل است، نه املا. هیچ سامانه‌ای همهٔ تمایزهایی را که یک خوانندهٔ بومی می‌شنود ثبت نمی‌کند، همه‌شان مصالحه‌هایی دارند، و چند تا از سامانه‌های بالا طرح‌های رقیبی دارند که جامعه‌های زبان‌آموزان با شور دربارهٔ آن‌ها بحث می‌کنند. Lingara برای هر زبان یکی را برمی‌گزیند و به آن پایبند می‌ماند، چون زبان‌آموزی که یک سامانه را درونی کرده و سپس در میانهٔ دوره با سامانهٔ دیگری روبه‌رو می‌شود چیزی به دست نمی‌آورد و جای پایش را از دست می‌دهد.
اگر راهنمای واژهٔ خاصی نادرست به نظر می‌رسد، احتمالاً نادرست است — از مسیر بازخورد درون برنامه روی همان مورد گزارشش کنید، که واژه را پیوست می‌کند تا کسی مجبور نباشد حدس بزند منظورتان کدام بوده، یا به support@getlingara.com ایمیل بزنید.