مرورها چگونه زمان‌بندی می‌شوند
این صفحه از انگلیسی ترجمه شده است. اگر این دو با هم تفاوت داشته باشند، صفحهٔ انگلیسی درست است. خواندن صفحهٔ انگلیسی
هر فلش‌کارت در Lingara سه عدد و یک تاریخ دارد. عددها عبارت‌اند از یک ضریب سهولت، یک فاصله بر حسب روز، و شمار تکرارها. تاریخ، زمانی است که کارت دوباره سررسید می‌شود. پاسخ دادن به کارت هر چهار مقدار را از نو محاسبه می‌کند. کل زمان‌بند همین است، و این صفحه دربارهٔ کاری است که این چهار مقدار انجام می‌دهند.
دسته‌ای که باز می‌کنید کارت‌های سررسیده است
یک جلسهٔ مرور کل مجموعهٔ شما را پیمایش نمی‌کند. برنامه کارت‌هایی را درخواست می‌کند که تاریخ مرور بعدی‌شان گذشته است — به معنای واقعی کلمه، آن‌هایی که next_review_at <= now() — و همین‌هاست که می‌بینید. کارت‌هایی که برای هفتهٔ بعد زمان‌بندی شده‌اند در دستهٔ امروز نیستند، در شمار کارت‌های سررسیدهٔ امروز حساب نمی‌شوند، و با بیشتر درس خواندن نمی‌توان آن‌ها را جلو انداخت.
این مهم‌ترین نکته دربارهٔ تکرار فاصله‌دار است و آسان‌تر از هر چیز دیگر به‌اشتباه محدودیت خوانده می‌شود. این خودِ ویژگی است. دسته‌ای از هزار واژه که «باید» مرورشان کنید دسته‌ای است که هیچ‌کس بازش نمی‌کند؛ دسته‌ای از یازده کارتی که امروز واقعاً در خطر فراموش شدن‌اند دسته‌ای است که پیش از سرد شدن قهوه‌تان تمامش می‌کنید. این شمار در روزهایی که نبوده‌اید بالا می‌رود و در روزهایی که پابه‌پا پیش رفته‌اید پایین می‌آید، و این در هر دو جهت همان نشانهٔ درست است.
چهار پاسخ
وقتی کارتی نشان داده می‌شود به آن نمره می‌دهید، و زمان‌بند بر اساس همین نمره عمل می‌کند. در درون برنامه، نمره‌ها روی مقیاس کیفیت 0–5 هستند که از خانوادهٔ الگوریتم SM-2 به ارث رسیده است، اما فقط چهار نتیجهٔ متمایز وجود دارد:
دوباره. هر نمره‌ای کمتر از 3. فاصله به 1 روز بازنشانی می‌شود، شمار تکرارها به صفر بازنشانی می‌شود، و ضریب سهولت 0.2 کم می‌شود. کارت فردا برمی‌گردد، و طوری برمی‌گردد که انگار هرگز آن را ندیده‌اید — چون تا جایی که به یادآوری مربوط است، ندیده‌اید.
سخت. فاصله در 1.2 ضرب و به بالا گرد می‌شود؛ کارتی که هنوز فاصله‌ای ندارد 1 روز می‌گیرد. ضریب سهولت 0.15 کم می‌شود. کارت جلو می‌رود، اما به‌زحمت، و دفعهٔ بعد جلو رفتنش سخت‌تر می‌شود.
خوب. پاسخ استاندارد. نخستین تکرار کارت را برای 1 روز بعد زمان‌بندی می‌کند، دومی برای 3 روز بعد، و هر تکرار پس از آن فاصلهٔ فعلی را در ضریب سهولت خودِ کارت ضرب می‌کند. ضریب سهولت دست نمی‌خورد.
آسان. فاصله جهش می‌کند: 2 روز در نخستین تکرار، 4 روز در دومی، و پس از آن فاصلهٔ فعلی ضرب در ضریب سهولت و سپس ضرب در 1.3 دیگر. ضریب سهولت 0.15 بالا می‌رود.
یک کارت تازه با ضریب سهولت 2.5 شروع می‌کند. پس کارتی که هر بار به آن «خوب» پاسخ می‌دهید این مسیر را طی می‌کند: 1 روز، 3 روز، سپس 8، 20، 50، 125 — هر گام دو و نیم برابر گام قبلی، گردشده به بالا. شش پاسخ درست که در چهار ماه پخش شده‌اند کل هزینهٔ واژه‌ای است که واقعاً بلدش هستید.
یک اشتباه چه هزینه‌ای دارد
«دوباره» فقط به معنای «فردا» نیست. شمار تکرارها را هم مثل فاصله بازنشانی می‌کند، پس کارت از پایین دوباره وارد نردبان 1 روزه و 3 روزه می‌شود، و ضریب سهولت را هم با خود پایین می‌کشد. کارتی که سه بار اشتباه کرده‌اید ضریب سهولت 1.9 دارد نه 2.5، یعنی فاصله‌هایش هر بار 90 % رشد می‌کنند نه 150 %. اگر به اندازهٔ کافی اشتباهش کنید، ضریب سهولت به کف خود یعنی 1.3 می‌رسد و همان‌جا می‌ماند: زمان‌بند از پایین‌تر رفتن خودداری می‌کند، چون زیر آن مقدار کارت عملاً هرگز از دستهٔ روزانه بیرون نمی‌رفت.
این کف چیز مفیدی از زبان زمان‌بند است. کارتی که روی 1.3 گیر کرده کارتی نیست که لازم باشد بیشتر ببینید. واژه‌ای است که برایش قلابی ندارید — صدا، نویسه، دوست کاذبی در زبان خودتان — و هیچ زمان‌بندی‌ای این را درست نمی‌کند. آن را در مربی باز کنید و بپرسید آنجا چه می‌کند، یا به جملهٔ مثالی که از آن آمده نگاه کنید. کارت وقتی حرکت می‌کند که واژه معنایی پیدا کند.
چرا فاصله‌ها این شکل را دارند
دو انتخاب طراحی در عددهای بالا ارزش نام بردن دارند، چون با الگوریتم کتاب‌های درسی فرق می‌کنند.
نخست اینکه نمره‌های 0، 1 و 2 در یک دوباره ادغام شده‌اند. الگوریتم کلاسیک میان «فراموشی کامل» و «نادرست اما آشنا» فرق می‌گذارد، و سپس تقریباً هیچ کار متفاوتی با آن‌ها نمی‌کند. ادغام آن‌ها تصمیمی را حذف می‌کند که باید صادقانه، زیر فشار زمان، دربارهٔ واژه‌ای که همین حالا اشتباهش کرده‌اید می‌گرفتید — و اگر نتوانید صادقانه بگیریدش، این تمایز فقط نویزی است که وارد زمان‌بندی می‌شود.
دوم اینکه سخت ضریب خودش را دارد، نه اینکه جریمهٔ کوچکی روی ضریب سهولتِ یک فاصلهٔ عادی باشد. کارتی که به آن «سخت» پاسخ داده شده واقعاً به یاد آمده است؛ نباید بازنشانی شود. اما گام 1.2× عمداً نزدیک به درجا زدن است، پس عادتِ زدن «سخت» برای احتیاط کارتی می‌سازد که مدام ظاهر می‌شود و هرگز پخته نمی‌شود — که برای واژه‌ای که مدام نیمه‌کاره به یاد می‌آورید نتیجهٔ درستی است.
این برای شیوهٔ درس خواندن شما چه معنایی دارد
بیشترِ روزها بهتر از روزهای طولانی است. زمان‌بند کارت‌های سررسیده را به شما می‌دهد، و کارت‌ها بر اساس ساعت سررسید می‌شوند، نه بر اساس شمار جلسه‌ها. پنج دقیقه در شش روز شش مجموعهٔ جداگانه از کارت‌های سررسیده را پیش می‌آورد. یک ساعت در روز یکشنبه فقط یکی را، و هر کارتی که قرار بود چهارشنبه ببینید از چهارشنبه تا آن روز سررسیده مانده است.
دست‌ودل‌باز نمره ندهید. ضریب سهولت مدل زمان‌بند از این است که این واژهٔ خاص را چقدر خوب بلدید، و زدن «خوب» برای واژه‌ای که پس از هشت ثانیه به‌زور به یاد آورده‌اید چیز نادرستی به آن می‌گوید. هزینه‌اش فوری نیست — سه هفته بعد می‌رسد، به شکل کارتی که اصلاً آن را نمی‌شناسید و زمان‌بندی‌ای که دیگر حواسش به آن نبود.
عقب‌ماندگی بدهی نیست. برگشتن پس از دو هفته دوری شمار زیادی کارت سررسیده به بار می‌آورد، و هیچ‌کدامش تنبیه نیست. آن‌ها را به همان ترتیبی که برنامه می‌دهد پیش ببرید و صادقانه نمره بدهید؛ «دوباره»ها واژه‌هایی را که از دست داده‌اید بازنشانی می‌کنند و «خوب»ها بقیه را از قبل هم دورتر می‌برند. دو یا سه جلسه بعد شمار به حالت عادی برمی‌گردد، چون رشد فاصله‌ها برای همین است.
حذف حسابتان همهٔ این‌ها را حذف می‌کند. فلش‌کارت‌ها، واژه‌های ذخیره‌شده و پیشرفتتان همراه با حساب پاک می‌شوند — نحوهٔ رسیدگی به داده‌هایتان را ببینید. وضعیت زمان‌بندی‌ای که در بالا آمد فقط مال شماست و با هیچ‌کس ادغام یا به اشتراک گذاشته نمی‌شود.